2011 vertrekken we naar Shanghai met het idee dat, als het niet zou werken we altijd terug zouden kunnen. Inmiddels is wel bekent (en je kunt het uit eerdere verslagen lezen) dat onze opstart hier niet echt voorspoedig is verlopen. In januari 2012 wilde ik eigenlijk wel terug naar Nederland omdat toen ook nog de school waar Wouter op zat corrupt bleek te zijn. Het was genoeg. Er was echter geen baan voor Hans in Nederland. We hebben een gescheiden leven overwogen. Daar zijn speciale contracten voor. Uiteindelijk na veel dubben zijn Wouter en ik gebleven. Wij waren niet de enige die dit doormaakte en de samenhorigheid die er op dat moment was onder de REGO ouders heeft me doen beseffen dat ik wel veel erg fijne vrienden had hier. Natuurlijk was het ook beter als gezin om bij elkaar te blijven. We hadden toen eigenlijk al wel besloten dat het leven hier niet alleen maar makkelijk is zoals velen waarschijnlijk wel denken als je op Facebook kijkt (waar ik natuurlijk alleen maar de positieve dingen schrijf). Het is of te warm of erg koud, het is altijd druk en er is altijd lawaai, je snapt de mensen vrijwel nooit omdat de cultuur echt totaal anders is, je eet anders en om dat eten te vinden moet je verschillende winkels af, het is vaker bewolkt en vroeg donker waardoor je energie peil aardig daalt. Dus we zouden tot zomer 2013 in Shanghai blijven. Toen Hans dit besproken had bij P.....s vroeg men of hij misschien interesse had in Boston. En ja, daar hadden we zeker oren na. Terug naar Nederland vonden eigenlijk een beetje snel en met de crisis aldaar ook niet echt gunstig. Geen carrière vooruitgang voor Hans in elk geval. In de zomer van 2012 werd duidelijk dat ze echt serieus werden over Boston. Gezien wij al eerder slechte ervaringen hadden met wel/niet gaan spelletjes van P.....s wilde we niet te veel hopen. In januari 2013 werd er zelfs gevraagd of hij wilde gaan praten met de man die daar nu de kwaliteit manager was. Dit gesprek was erg positief en er werd al gecommuniceerd binnen P.....s dat Hans die baan zou overnemen. Nu zeggen mensen die expats zijn bij P.....s "als de school betaald is geloven we het pas". Dus ook wij waren nog steeds voorzichtig. Er was immers geen contract. Er waren ook banen voorhanden in Nederland en dus als Boston niets werd konden we terug naar Nederland. Hans belde op een bepaald moment naar de personeelsman in Boston zelf om wat gegevens duidelijk te krijgen. Daar begonnen de grote twijfels al. De man zij dat het geen expat contract was en dat het een vakgroep lager was als dat de baas van Hans had voorgeschoteld. Ahhhhhaaaa daar gaan we weer.
De baas van Hans stelde hem echter gerust omdat hij een gecombineerde baan zou krijgen en dat het dan wel zou kunnen. Uit eindlijk hadden we ook haast omdat we een huis en een school moesten gaan zoeken in Boston. Inmiddels had ik al een sociaal netwerk in Boston. Allemaal hele aardige mensen die me hielpen met wonen en wijken, scholen, en allerlei handige tips. Ik had door hun al een heel fijne gevoel over Boston. Hans wilde dus een beetje haast maken en toen we een pre-visit wilde regelen werd ons verteld dat ze toch liever eigen mensen de kans wilden geven. EIGEN mensen......wat is Hans dan.......van Mars! Nu staat de functie op internet en hebben ze het dus intern niet op kunnen lossen. Wij hadden best onder goede voorwaarde als lokaal willen gaan maar wat is P.....s slecht voor zijn personeel. Dit kost zoveel energie en verdriet. Hans geeft zich meer dan 100 procent voordat bedrijf en waar zijn zij.........? O, ja de banen in Nederland waren ook niet concreet. Dus weer zouden Wouter en ik alleen terug gaan. Maar tijdens een adviesgesprek vertelden ze dat ze eigenlijk niet weten waar ze Hans in december kunnen plaatsen en dus is het onverstandig om te gaan omdat we dan misschien in december weer moeten verhuizen.......naar.....?
En daarom gaan we maar op vakantie in de tijd die we samen vrij hebben. Energie op doen. We hebben het niet slecht, laten we eerlijk zijn. Maar het is niet heel erg fijn om steeds op de rand te moeten leven. Hoop, geen hoop, waarheid of een leugen, blijven of gaan. Nu we blijven is de rust weer wedergekeerd maar het is nog steeds erg pijnlijk dat we weer zo behandeld zijn. Wie zegt dat het niet weer gebeurt en hoe houden vertrouwen??????
Maar een ding.......wat zijn wij FLEXIBEL!!!!!!!!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten